ارسال شده توسط پسر آریایی | در روزگار من, عکس
چهارشنبه ۳۰ آذر ۱۳۹۰
ای روشنی صبح به مشرق برگرد؛ ای ظلمت شب، با من بیچاره بساز
کمتر از نیم ساعت تا پایان پاییز ۹۰ مونده، پاییزی که بر خلاف سالهای اخیر به لطف بارش باران زیباییهایش دو چندان بود.
فال حافظ امشب: ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی در مقامی که صدارت به فقیران بخشند چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اول قدم آن است که مجنون باشی نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکن ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای ور خود از تخمه جمشید و فریدون باشی ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان چند و چند از غم ایام جگرخون باشی حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی
ارسال شده توسط پسر آریایی | در اخبار, عمومی
پنجشنبه ۱۴ مهر ۱۳۹۰
هنوز مدت زیادی از استعفای استیو جابز از شرکت اپل به علت بیماری سرطان لوزالمعده نگذشته بود که امروز با خبر درگذشت این نابغه بزرگ روبرو شدیم.
خبری که نه تنها برای طرفدارا محصولات اپل، که حتی برای افرادی مثل من که طرفدار محصولات رقیب اپل، یعنی اندروید هستند ناراحت کننده بود.
کامپیوترهای مکینتاش، آی فون، آی پاد و آی پد همگی حاصل نبوغ این مرد هستند؛ محصولاتی که هر کدام به نوبه ی خود به نوعی تحولی در دنیای IT ایجاد کردند.
روحش شاد…
یادآوری این نکته که به زودی خواهم مرد٬ بهترین ابزاری است که تا به حال به من در گرفتن تصمیمات بزرگ در زندگی کمک کرده است. برای اینکه همه چیز -تمام انتظارات دنیای بیرون٬ غرور٬ ترس از شکست- همه اینها با توجه به واقعیت مرگ از بین می روند و تنها آنچه را که بسیار مهم است باقی می گذارد.
بخاطر آوردن اینکه خواهید مرد، بهترین راهی است که من برای نیافتادن در تله اینکه چیزی برای از دست دادن دارم می شناسم.
چیزی برای از دست دادن ندارید؛ هیچ دلیلی برای پیروی نکردن از احساستان ندارید.
آیا میدانید با درآمد ماهیانه ۱ میلیارد تومان ۲۵۰ سال طول خواهد کشید تا مبلغ ۳۰۰۰ میلیارد تومان جمع شود؟
این در حالی است که مقدار داراییهای اختلاس گران حدود ۴۷۰۰ میلیارد تومان تخمین زده شده است. یعنی جمع آوری این پول با درآمد ۱۰ میلیارد تومان در ماه بیش از ۳۹ سال طول خواهد کشید.
ارسال شده توسط پسر آریایی | در بهروزی, دغدغه
یکشنبه ۲ مرداد ۱۳۹۰
هر انسانی یک سری خواسته های ریز و درشتی داره که هنوز بهشون نرسیده. همونایی که وقتی بهشون فکر میکنید حسرت میخورید؛ همونایی که وقتی یادتون بهشون می افته متوجه کاستی های زندگیتون میشین و احساس میکنین توی زندگی هچ چیزی ندارین؛ همونایی که وقتی بهشون فکر میکنید میگین “دلم میخواست….”
شاید فکر کنید این خواسته ها ته دلتونه، اما به نظر من این خواسته ها یه جایی اون ته مهای ذهن انسان روی هم انباشته شدن، جایی که من بهش میگم صندوقچه ی آرزوها.
این صندوقچه فقط یک خاصیت داره و اون هم اینه که زخم ها، خواسته ها و آرزوهایی رو که به دلایل مختلف دنبالشون نرفتیم و یه بهشون رسیدگی نکردیم و کهنه شده اند رو توی خودش جمع میکنه و هر چند وقت یک بار به یادمون میاره تا ما فراموششون نکنیم و به دنبال خواسته هامون برویم، اما ما هم به جای اینکه برویم تا به دستشون بیاریم، میشینیم و حسرت میخوریم و اون موقع است که زندگیمون پر میشه از حسرتهای سوزاننده و صندقچه ی زیبا و پر کاربرد آرزوها تبدیل میشه به صندوقچه ی مخرب حسرتها.
حال ببینیم با این صندوقچه چه باید کرد و چگونه میشود آن را خالی نگه داشت:
حسرتها سه دسته اند که با هرکدومشون باید به روش خاص خودش برخورد کرد:
۱- یک سری خواسته ها هستند که به دست آوردنشون خیلی ساده است، میدونیم که به سادگی یا با کمی تلاش میتونیم به دستشون بیاریم، اما چون هنوز بهشون اهمیت ندادیم و یا دنبال موقعیت بهتر بودیم و وقتی صرفشون نکردیم، به مرور زمان تبدیل به حسرت شدن.
برای از بین بردن این دسته از حسرتها، باید بهشون فکر کنید و ببینید دلیل اینکه دنبالشون نرفتید چی بوده. اگه اونقدر مهم نبوده که دنبالش بروید، پس از توی صندوقچه بریزینش بیرون، برای همیشه؛ اما اگه مهم بوده منتها وقت نکردید دنبالشون بروید، پس این وقت را براش کنار بذارید و به سر انجام برسونیدش.
۲- یک سری دیگر از خواسته ها و آروزها هستن که توی ذهن ما دست نیافتنی اند، اما مسئله اینجاست که همون چیزهایی هم که برای ما به نظر دست نیافتنی میان، راه و روش خودشون را دارن و در همون لحظه آدمهای زیادی هستن که اون خواسته را به انجام رسونده اند و خیلی براشون عادیه؛ در ضمن اگر هم هنوز راه به دست آوردنش را کسی پیدا نکرده شما میتونید اولین نفر باشید.
این دسته از حسرتها را با دو روش باید از بین برد. یا اینکه به دنبالشون بروید و به دستشون بیارین تا از اون به بعد وقتی یادتون بهشون می افته به جای حسرت احساس غرور کنید.
یا اگه فکر میکنید ارزش صرف وقت و انرژی نداره، یک بار برای همیشه از ذهنتون بیرونش کنید. فکر نکنید هم که دست شما نیست، چرا! دست خودتونه.
۳- گروه دوم حسرتهایی هستند که دست ما نیستند، مثل خاطرات تلخ، از دست دادن کسی یا چیزی که دوستش داریم و کلا هر چیزی که مربوط به گذشته است و قابل برگشت نیست و یا به هر دلیلی از کنترل ما خارج است.
این دسته از حسرتها فقط نیاز به کنار اومدن دارن، باید به مرور زمان پذیرفتشون و باهاشون کنار اومد تا جایی که دیگه باعث آزرده خاطر شدن ما نشوند. منتها خیلی حواستون باشه که حسرتهای گروه دوم را با گروه سوم اشتباه نگیرید و برای این کار هم لازمه که بدونید زندگی شما دست خودتونه و هرگز کسی را مسئول و بانی کاستی های زندگیتون ندونید.
پس یادتون باشه که به صندوقچه ی آرزوها اهمیت بدین، مدام وقت صرفش کنید و از روی هم انباشته شدن حسرتها توی صندوقچه جلوگیری کنید که اگر زیاد بشن غیر قابل کنترل میشن و به اونجایی میرسید که یک دفعه به خودتون میایین و میبینید که زندگیتون پر شده از حسرتها.
.gif)
